闲情赋并序
2026-04-21 08:52
古诗大全
- 闲情赋并序（夫何瑰逸之令姿）原文：
- 【闲情赋并序】初，张衡作《定情赋》，蔡邕作《静情赋》，检逸辞而宗澹泊，始则荡以思虑，而终归闲正。将以抑流宕之邪心，谅有助于讽谏。缀文之士，奕代继作；因并触类，广其辞义。余园闾多暇，复染翰为之；虽文妙不足，庶不谬作者之意乎。夫何瑰逸之令姿，独旷世以秀群。表倾城之艳色，期有德于传闻。佩鸣玉以比洁，齐幽兰以争芬。淡柔情于俗内，负雅志于高云。悲晨曦之易夕，感人生之长勤；同一尽于百年，何欢寡而愁殷！褰朱帏而正坐，泛清瑟以自欣。送纤指之余好，攮皓袖之缤纷。瞬美目以流眄，含言笑而不分。曲调将半，景落西轩。悲商叩林，白云依山。仰睇天路，俯促鸣弦。神仪妩媚，举止详妍。激清音以感余，愿接膝以交言。欲自往以结誓，惧冒礼之为愆；待凤鸟以致辞，恐他人之我先。意惶惑而靡宁，魂须臾而九迁：愿在衣而为领，承华首之余芳；悲罗襟之宵离，怨秋夜之未央！愿在裳而为带，束窈窕之纤身；嗟温凉之异气，或脱故而服新！愿在发而为泽，刷玄鬓于颓肩；悲佳人之屡沐，从白水而枯煎！愿在眉而为黛，随瞻视以闲扬；悲脂粉之尚鲜，或取毁于华妆！愿在莞而为席，安弱体于三秋；悲文茵之代御，方经年而见求！愿在丝而为履，附素足以周旋；悲行止之有节，空委弃于床前！愿在昼而为影，常依形而西东；悲高树之多荫，慨有时而不同！愿在夜而为烛，照玉容于两楹；悲扶桑之舒光，奄灭景而藏明！愿在竹而为扇，含凄飙于柔握；悲白露之晨零，顾襟袖以缅邈！愿在木而为桐，作膝上之鸣琴；悲乐极而哀来，终推我而辍音！考所愿而必违，徒契契以苦心。拥劳情而罔诉，步容与于南林。栖木兰之遗露，翳青松之余阴。傥行行之有觌，交欣惧于中襟；竟寂寞而无见，独悁想以空寻。敛轻裾以复路，瞻夕阳而流叹。步徙倚以忘趣，色惨惨而就寒。叶燮燮以去条，气凄凄而就寒，日负影以偕没，月媚景于云端。鸟凄声以孤归，兽索偶而不还。悼当年之晚暮，恨兹岁之欲殚。思宵梦以从之，神飘飘而不安；若凭舟之失棹，譬缘崖而无攀。于时毕昴盈轩，北风凄凄，炯炯[本作忄旁，通炯]不寐，众念徘徊。起摄带以侍晨，繁霜粲于素阶。鸡敛翅而未鸣，笛流远以清哀；始妙密以闲和，终寥亮而藏摧。意夫人之在兹，托行云以送怀；行云逝而无语，时奄冉而就过。徒勤思而自悲，终阻山而滞河。迎清风以怯累，寄弱志于归波。尤《蔓草》之为会，诵《召南》之余歌。坦万虑以存诚，憩遥情于八遐。
- 闲情赋并序（夫何瑰逸之令姿）拼音解读：
- 【xián qíng fù bìng xù 】chū ，zhāng héng zuò 《dìng qíng fù 》，cài yōng zuò 《jìng qíng fù 》，jiǎn yì cí ér zōng dàn bó ，shǐ zé dàng yǐ sī lǜ ，ér zhōng guī xián zhèng 。jiāng yǐ yì liú dàng zhī xié xīn ，liàng yǒu zhù yú fěng jiàn 。zhuì wén zhī shì ，yì dài jì zuò ；yīn bìng chù lèi ，guǎng qí cí yì 。yú yuán lǘ duō xiá ，fù rǎn hàn wéi zhī ；suī wén miào bú zú ，shù bú miù zuò zhě zhī yì hū 。fū hé guī yì zhī lìng zī ，dú kuàng shì yǐ xiù qún 。biǎo qīng chéng zhī yàn sè ，qī yǒu dé yú chuán wén 。pèi míng yù yǐ bǐ jié ，qí yōu lán yǐ zhēng fēn 。dàn róu qíng yú sú nèi ，fù yǎ zhì yú gāo yún 。bēi chén xī zhī yì xī ，gǎn rén shēng zhī zhǎng qín ；tóng yī jìn yú bǎi nián ，hé huān guǎ ér chóu yīn ！qiān zhū wéi ér zhèng zuò ，fàn qīng sè yǐ zì xīn 。sòng xiān zhǐ zhī yú hǎo ，nǎng hào xiù zhī bīn fēn 。shùn měi mù yǐ liú miǎn ，hán yán xiào ér bú fèn 。qǔ diào jiāng bàn ，jǐng luò xī xuān 。bēi shāng kòu lín ，bái yún yī shān 。yǎng dì tiān lù ，fǔ cù míng xián 。shén yí wǔ mèi ，jǔ zhǐ xiáng yán 。jī qīng yīn yǐ gǎn yú ，yuàn jiē xī yǐ jiāo yán 。yù zì wǎng yǐ jié shì ，jù mào lǐ zhī wéi qiān ；dài fèng niǎo yǐ zhì cí ，kǒng tā rén zhī wǒ xiān 。yì huáng huò ér mí níng ，hún xū yú ér jiǔ qiān ：yuàn zài yī ér wéi lǐng ，chéng huá shǒu zhī yú fāng ；bēi luó jīn zhī xiāo lí ，yuàn qiū yè zhī wèi yāng ！yuàn zài shang ér wéi dài ，shù yǎo tiǎo zhī xiān shēn ；jiē wēn liáng zhī yì qì ，huò tuō gù ér fú xīn ！yuàn zài fā ér wéi zé ，shuā xuán bìn yú tuí jiān ；bēi jiā rén zhī lǚ mù ，cóng bái shuǐ ér kū jiān ！yuàn zài méi ér wéi dài ，suí zhān shì yǐ xián yáng ；bēi zhī fěn zhī shàng xiān ，huò qǔ huǐ yú huá zhuāng ！yuàn zài wǎn ér wéi xí ，ān ruò tǐ yú sān qiū ；bēi wén yīn zhī dài yù ，fāng jīng nián ér jiàn qiú ！yuàn zài sī ér wéi lǚ ，fù sù zú yǐ zhōu xuán ；bēi háng zhǐ zhī yǒu jiē ，kōng wěi qì yú chuáng qián ！yuàn zài zhòu ér wéi yǐng ，cháng yī xíng ér xī dōng ；bēi gāo shù zhī duō yīn ，kǎi yǒu shí ér bú tóng ！yuàn zài yè ér wéi zhú ，zhào yù róng yú liǎng yíng ；bēi fú sāng zhī shū guāng ，yǎn miè jǐng ér cáng míng ！yuàn zài zhú ér wéi shàn ，hán qī biāo yú róu wò ；bēi bái lù zhī chén líng ，gù jīn xiù yǐ miǎn miǎo ！yuàn zài mù ér wéi tóng ，zuò xī shàng zhī míng qín ；bēi lè jí ér āi lái ，zhōng tuī wǒ ér chuò yīn ！kǎo suǒ yuàn ér bì wéi ，tú qì qì yǐ kǔ xīn 。yōng láo qíng ér wǎng sù ，bù róng yǔ yú nán lín 。qī mù lán zhī yí lù ，yì qīng sōng zhī yú yīn 。tǎng háng háng zhī yǒu dí ，jiāo xīn jù yú zhōng jīn ；jìng jì mò ér wú jiàn ，dú yuān xiǎng yǐ kōng xún 。liǎn qīng jū yǐ fù lù ，zhān xī yáng ér liú tàn 。bù xǐ yǐ yǐ wàng qù ，sè cǎn cǎn ér jiù hán 。yè xiè xiè yǐ qù tiáo ，qì qī qī ér jiù hán ，rì fù yǐng yǐ xié méi ，yuè mèi jǐng yú yún duān 。niǎo qī shēng yǐ gū guī ，shòu suǒ ǒu ér bú hái 。dào dāng nián zhī wǎn mù ，hèn zī suì zhī yù dān 。sī xiāo mèng yǐ cóng zhī ，shén piāo piāo ér bú ān ；ruò píng zhōu zhī shī zhào ，pì yuán yá ér wú pān 。yú shí bì mǎo yíng xuān ，běi fēng qī qī ，jiǒng jiǒng [běn zuò shù páng ，tōng jiǒng ]bú mèi ，zhòng niàn pái huái 。qǐ shè dài yǐ shì chén ，fán shuāng càn yú sù jiē 。jī liǎn chì ér wèi míng ，dí liú yuǎn yǐ qīng āi ；shǐ miào mì yǐ xián hé ，zhōng liáo liàng ér cáng cuī 。yì fū rén zhī zài zī ，tuō háng yún yǐ sòng huái ；háng yún shì ér wú yǔ ，shí yǎn rǎn ér jiù guò 。tú qín sī ér zì bēi ，zhōng zǔ shān ér zhì hé 。yíng qīng fēng yǐ qiè lèi ，jì ruò zhì yú guī bō 。yóu 《màn cǎo 》zhī wéi huì ，sòng 《zhào nán 》zhī yú gē 。tǎn wàn lǜ yǐ cún chéng ，qì yáo qíng yú bā xiá 。
-
陶渊明(365-427)，一名潜，字元亮，浔阳柴桑(今江西九江市西南)人，是中国文学史上的大诗人。他出身于一个官僚家庭，曾祖陶侃做过大司马，祖父陶茂、父亲陶逸都做过太守。县令一类的官。外祖孟嘉做过征西大将军。不过到了他的时代，家境已经衰落，所以他一生过着穷困的生活。他处在一个晋、宋易代的时期，政治的黑暗，阶级斗争的尖锐，民族矛盾的激化，都深深地影响着他。他青年时期怀有大志，但是后来和黑暗现实一接触，便使这种思想发生了变化。中年时期为饥寒所迫，曾做过几任小官。晚年时期完全过着躬耕的生活。陶渊明的作品，现存的有诗歌一百二十多首，散文六篇，辞赋两篇。其中成就高的是描写田园生活的诗歌，即所谓「田园诗」。这些诗歌反映了他鄙夷功名利禄的高远理想、志趣和守志不阿的耿介品格，反映了他对污浊现实的憎恶和对淳朴的农村生活的热爱。正象鲁迅所说：「可见他于世事也并没有遗忘和冷淡」(《魏晋风度及文章与药及酒之关系》)。他不但有「悠然见南山」的一面，还有「金刚怒目」式的一面。他歌咏了那些历史上和神话传说中失败而不屈的英雄，赞扬了那些壮烈牺牲的人物。当然，他的作品也明显流露了消极的乐天知命和人生无常的思想，也流露了一些颓废没落情绪。他的诗的风格平淡、自然，语言简洁、含蓄，浑厚而富有意境，在我国古代诗歌史上独具特色。陶渊明作品的注本，今存较早的本子是宋刊巾箱本李公焕《笺注陶渊明集》。另外，有比较最通行的本子是陶澍集注《靖节先生集》。