秋兴赋并序
2026-04-27 08:41
古诗大全
- 秋兴赋并序（晋十有四年）原文：
- 【秋兴赋并序】晋十有四年，余春秋三十有二，始见二毛。以太尉掾兼虎贲中郎将，寓直于散骑之省。高阁连云，阳景罕曜，珥蝉冕而袭纨绮之士，此焉游处。仆野人也，偃息不过茅屋茂林之下，谈话不过农夫田父之客。摄官承乏，猥厕朝列，夙兴晏寝，匪遑厎宁，譬犹池鱼笼鸟，有江湖山薮之思。于是染翰操纸，慨然而赋。于时秋也，故以「秋兴」命篇。辞曰：四时忽其代序兮，万物纷以回薄。览花莳之时育兮，察盛衰之所托。感冬索而春敷兮，嗟夏茂而秋落。虽末士之荣悴兮，伊人情之美恶。善乎宋玉之言曰：「悲哉，秋之为气也！萧瑟兮草木摇落而变衰，憀栗兮若在远行，登山临水送将归」。夫送归怀慕徒之恋兮，远行有羁旅之愤。临川感流以叹逝兮，登山怀远而悼近。彼四戚之疚心兮，遭一涂而难忍。嗟秋日之可哀兮，谅无愁而不尽。野有归燕，隰有翔隼。游氛朝兴，槁叶夕殒。于是乃屏轻箑，释纤絺，藉莞蒻，御袷衣。庭树槭以洒落兮，劲风戾而吹帷。蝉嘒嘒而寒吟兮，雁飘飘而南飞。天晃朗以弥高兮，日悠阳而浸微。何微阳之短晷，觉凉夜之方永。月朣朦以含光兮，露凄清以凝冷。熠耀粲于阶闼兮，蟋蟀鸣乎轩屏。听离鸿之晨吟兮，望流火之余景。宵耿介而不寐兮，独辗转于华省。悟时岁之遒尽兮，慨俛首而自省。斑鬓髟以承弁兮，素发飒以垂领。仰群俊之逸轨兮，攀云汉以游骋。登春台之熙熙兮，珥金貂之炯炯。苟趣舍之殊涂兮，庸讵识其躁静。闻至人之休风兮，齐天地于一指。彼知安而忘危兮，故出生而入死。行投趾于容迹兮，殆不践而获底。阙侧足以及泉兮，虽猴猿而不履。龟祀骨于宗祧兮，思反身于绿水。且敛衽以归来兮，忽投绂以高厉。耕东皋之沃壤兮，输黍稷之余税。泉涌湍于石间兮，菊扬芳于崖澨。澡秋水之涓涓兮，玩游鯈之潎潎。逍遥乎山川之阿，放旷乎人间之世。悠哉游哉，聊以卒岁。
- 秋兴赋并序（晋十有四年）拼音解读：
- 【qiū xìng fù bìng xù 】jìn shí yǒu sì nián ，yú chūn qiū sān shí yǒu èr ，shǐ jiàn èr máo 。yǐ tài wèi yuàn jiān hǔ bēn zhōng láng jiāng ，yù zhí yú sàn qí zhī shěng 。gāo gé lián yún ，yáng jǐng hǎn yào ，ěr chán miǎn ér xí wán qǐ zhī shì ，cǐ yān yóu chù 。pú yě rén yě ，yǎn xī bú guò máo wū mào lín zhī xià ，tán huà bú guò nóng fū tián fù zhī kè 。shè guān chéng fá ，wěi cè cháo liè ，sù xìng yàn qǐn ，fěi huáng dǐ níng ，pì yóu chí yú lóng niǎo ，yǒu jiāng hú shān sǒu zhī sī 。yú shì rǎn hàn cāo zhǐ ，kǎi rán ér fù 。yú shí qiū yě ，gù yǐ 「qiū xìng 」mìng piān 。cí yuē ：sì shí hū qí dài xù xī ，wàn wù fēn yǐ huí báo 。lǎn huā shì zhī shí yù xī ，chá shèng shuāi zhī suǒ tuō 。gǎn dōng suǒ ér chūn fū xī ，jiē xià mào ér qiū luò 。suī mò shì zhī róng cuì xī ，yī rén qíng zhī měi è 。shàn hū sòng yù zhī yán yuē ：「bēi zāi ，qiū zhī wéi qì yě ！xiāo sè xī cǎo mù yáo luò ér biàn shuāi ，liáo lì xī ruò zài yuǎn háng ，dēng shān lín shuǐ sòng jiāng guī 」。fū sòng guī huái mù tú zhī liàn xī ，yuǎn háng yǒu jī lǚ zhī fèn 。lín chuān gǎn liú yǐ tàn shì xī ，dēng shān huái yuǎn ér dào jìn 。bǐ sì qī zhī jiù xīn xī ，zāo yī tú ér nán rěn 。jiē qiū rì zhī kě āi xī ，liàng wú chóu ér bú jìn 。yě yǒu guī yàn ，xí yǒu xiáng sǔn 。yóu fēn cháo xìng ，gǎo yè xī yǔn 。yú shì nǎi píng qīng zhá ，shì xiān zhǐ ，jiè wǎn ruò ，yù jiá yī 。tíng shù qì yǐ sǎ luò xī ，jìn fēng lì ér chuī wéi 。chán huì huì ér hán yín xī ，yàn piāo piāo ér nán fēi 。tiān huǎng lǎng yǐ mí gāo xī ，rì yōu yáng ér jìn wēi 。hé wēi yáng zhī duǎn guǐ ，jiào liáng yè zhī fāng yǒng 。yuè tóng méng yǐ hán guāng xī ，lù qī qīng yǐ níng lěng 。yì yào càn yú jiē tà xī ，xī shuài míng hū xuān píng 。tīng lí hóng zhī chén yín xī ，wàng liú huǒ zhī yú jǐng 。xiāo gěng jiè ér bú mèi xī ，dú niǎn zhuǎn yú huá shěng 。wù shí suì zhī qiú jìn xī ，kǎi miǎn shǒu ér zì shěng 。bān bìn biāo yǐ chéng biàn xī ，sù fā sà yǐ chuí lǐng 。yǎng qún jun4 zhī yì guǐ xī ，pān yún hàn yǐ yóu chěng 。dēng chūn tái zhī xī xī xī ，ěr jīn diāo zhī jiǒng jiǒng 。gǒu qù shě zhī shū tú xī ，yōng jù shí qí zào jìng 。wén zhì rén zhī xiū fēng xī ，qí tiān dì yú yī zhǐ 。bǐ zhī ān ér wàng wēi xī ，gù chū shēng ér rù sǐ 。háng tóu zhǐ yú róng jì xī ，dài bú jiàn ér huò dǐ 。què cè zú yǐ jí quán xī ，suī hóu yuán ér bú lǚ 。guī sì gǔ yú zōng tiāo xī ，sī fǎn shēn yú lǜ shuǐ 。qiě liǎn rèn yǐ guī lái xī ，hū tóu fú yǐ gāo lì 。gēng dōng gāo zhī wò rǎng xī ，shū shǔ jì zhī yú shuì 。quán yǒng tuān yú shí jiān xī ，jú yáng fāng yú yá shì 。zǎo qiū shuǐ zhī juān juān xī ，wán yóu tiáo zhī pì pì 。xiāo yáo hū shān chuān zhī ā ，fàng kuàng hū rén jiān zhī shì 。yōu zāi yóu zāi ，liáo yǐ zú suì 。
- 潘岳(247-300)字安仁，荣阳中牟(今河南省中牟县东)人。少年时即有奇童之称，二十岁时才名已很卓著。他热心做官，但不得意。他品格卑污，晋惠帝时，和一些文人名士趋附权臣贾谧。赵王司马伦辅政时，他被赵王的亲信孙秀害死，成为西晋统治集团内部斗争的牺牲品。他和陆机齐名，是当时士族门阀的代表作家，也是当时形式主义诗歌的代表人物。他的诗以写哀吊内容见长，代表作是《悼亡诗》三首。他又善长写「哀谏之文」，象《怀旧赋》、《寡妇赋》等，都以善叙哀情著称。今传《潘黄门集》一卷。